ปัญหาช่วงนี้...

ปัญหาคือ ไม่ใช่ว่าผมสามารถรับมือกับความทุกข์ได้

ปัญหาคือ ผมแค่โชคดีที่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยมีสิ่งกระทบ

ปัญหาคือ นานๆ ผมจะเจอกระทบรุนแรงเสียที ซึ่งทำให้ผมตั้งตัวไม่ติด

ปัญหาคือ หลังจากเสียศูนย์ ผมจะตั้งตัวไม่ติดนานมาก เป็นวันๆเลย

และนั่นแหละ ยิ่งยืนยันว่า เราไม่เอาไหนในเชิงคุณภาพจิตขนาดไหน

สงสัยต้องเพิ่มสมถะให้มากกว่านี้ เพราะแทบจะไม่ทำเอาเสียเลย

ปกติคุยกับแฟนแบบนี้?...

อย่างเช่น คำถามว่า "ถ้าคิดว่าเราไม่ดี ก็อย่าคุยกัน"  นี่ก็ถือว่าถามไม่ดี
ถามเพื่อวัตถุประสงค์ไม่ดี
ตอนถาม จิตใจจะแน่นๆ เพราะมันมีโทสะเจตนา
จิตใจมันไม่โปร่ง ไม่โล่ง ไม่สบาย
ถ้าอยากมีใจที่โปรง เบา สบาย ต้องรู้จักดูว่าใจตัวเองมีสองอย่าง
คือจิตที่มีโทสะ กับจิตที่ไม่มีโทสะ
มันอยู่เป็นคู่
ตอนมีก็รู้ ตอนไม่มีก็รู้
ถ้ารู้บ่อยๆ อีกหน่อย เราจะรู้ตัวได้ทันทีที่เริ่มคิดไม่ดี
เรียนธรรมคู่ เพื่อรู้ธรรมหนึ่ง
รู้ไปบ่อยๆ จิตจะไม่ลงไปคลุกเคล้ากับอารมณ์
อยู่เหนืออารมณ์
เพราะรู้ทันเสียแล้วว่าอารมณ์อะไรกำลังเกิด
เห็นมันเกิดขึ้น เห็นว่าเมื่อไม่เติมเชื้ออารมณ์ มันก็จะหายไป
เป็นไตรลักษณ์
มันเกิดเอง หายเอง
บังคับไม่ได้
มันโกรธเอง เราเป็นผู้ดู
มันหายโกรธเอง เราเป็นผู้ดู

น้อยนัก...

ชาวโลกมีหลายพันล้าน ชาวพุทธมีนิดเดียว

ชาวพุทธมีหลายสิบล้าน ที่สนใจเข้าวัดมีนิดเดียว

คนที่สนใจเข้าวัด ที่สนใจปฏิบัติมีนิดเดียว

พวกที่ปฏิบัติแล้วเอาจริง คราวนี้นับตัวได้

- ลพ.ปราโมทย์ ปาโมชโช ณ สวนสันติธรรม 1/8/2551

กลับมาฟังธรรม...

พักนี้รู้สึกห่างเหินธรรมไปเยอะ

จากเคยถือศีลเป็นบ้าเป็นบอได้เป็นปีๆ เหล้าไม่แตะ มดไม่ฆ่า
ทุกวันนี้ก็เริ่มย่อหย่อนกำลังใจ เหล้าก็กินบ้าง มดแมลงก็มีตัดใจฆ่าบ้างถ้าปัดไม่หมด

มาช่วงนี้เกิดมีกำลังใจกลับมาบ้าง
เลยหันมาฟังเสียงคำสอนของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช

โหลดไฟล์ใหม่ๆ ที่ไม่ได้ฟังมาเก็บเอาไว้เยอะ
พักนี้ทะยอยฟังไปวันละครึ่งชั่วโมงโดยประมาณ

พยายามกลับมาสำรวจกายใจให้มากขึ้น
แต่กำลังใจจะปฏิบัติในรูปแบบยังไม่มีมากนัก

ความก้าวหน้านับว่าน้อยมาก ถ้าเทียบกับช่วงแรกๆ

แต่ก็ยังดี ที่ยังได้กลับมาทบทวนอีกรอบ...