วัดตัวเอง วันนี้...

ถ้าให้พิจารณา วัดตัวเองว่าฝึกฝนการดูจิตไปถึงไหนแล้ว
นับจากวันแรก น่าจะราวเกิน 5 ปีได้แล้ว ที่เริ่มฝึกแนวดูจิต
ทำไปแบบตั้งใจบ้าง ไม่ตั้งใจบ้าง ลุ่มๆ ดอนๆ เพราะออกแนวขี้เกียจ

ถึงวันนี้ พอจะบอกได้ว่า ตัวเองนั้นรู้จักอารมณ์ต่างๆ ได้เกือบหมดแล้ว
บางทีก็ไม่ได้นั่งระบุแยกแยะหรอก ว่าอารมณ์ตอนนั้นๆ คืออะไร
แต่จะรู้สึกว่า จิตมันไม่เป็นกลาง มันเด้งออกจากความไม่มีอารมณ์ที่จำได้
คราวนี้เลยรู้ง่าย เพราะอะไรที่ไม่ใช่ความเป็นกลาง ก็รู้ว่าไม่เป็นกลาง

จะมีดูยากคือ โมหะ ที่มักจะคลุมอยู่นาน และรู้บ้างไม่รู้บ้าง

รู้สึกว่า พัฒนาการช่วงนี้ไปอย่างช้ามาก เหมือนไม่มีอะไรก้าวหน้า

แต่ก็รู้สึกดีว่า อย่างน้อย มันก็เป็นอัตโนมัติเอามากๆ
เรียกว่า อารมณ์แรงๆ เด้งขึ้นมาเนี่ย ไม่ทันที่มันจะไปไหน มันก็รู้แล้ว
และมันก็ดับลงตรงนั้นเลย... ดับแบบเห็นๆ เร็วมากจริงๆ

รู้เลยว่า ถ้าไม่ให้อาหาร กิเลสมันก็ตาย เหมือนไฟหมดเชื้อ อย่างคำสอนจริงๆ...

พยายามกันต่อไป...

สีก็ไม่มีจริง...

ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับการรับรู้ มันไม่มีอยู่จริง...

7 ปี...

วันนี้ได้เข้าเว็บลานธรรมอีกครั้งโดยบังเอิญ
เลยลองค้นหากระทู้ที่ตนเองเคยได้ถามตอบเอาไว้

คิดว่าเก่าสุดน่าจะราวปี 2005 หรือมากกว่านั้นนิดหน่อย

ก็กลายเป็นว่า ปีนี้เป็นปีที่ 7 พอดีที่ผมเริ่มสนใจธรรมะ
เคยอ่านเจอมาว่า ถ้าตั้งใจ ไม่ 7 วัน 7 เดือน ก็ 7 ปี น่าจะเห็นธรรม

สงสัยเพราะผมเองเกียจคร้าน และปัญญาด้อยไปหน่อย
7 ปีแล้วก็ยังไม่เห็นธรรมขนาดนั้น :)

แต่จะบอกว่าไม่ก้าวหน้าเลยก็ไม่ใช่ เพียงแต่ยังไม่มั่นใจ

ถ้ามีโอกาสก็อยากจะได้เจอพระดีๆ ครูบาอาจารย์ มาชี้แนะแนวทางให้เหมือนกัน

ก็พยายามกันต่อไป

หนังสือ นิพพาน...ที่นี่...เดี๋ยวนี้

ตื้นโดยส่วนมาก ลึกแค่บางส่วน
อ่านง่ายสำหรับผู้เริ่มศึกษา

ยังไม่ค่อยจับใจ...